Solaced Seraphim’s Domain of Philosophy

Umuulan na naman. bawat patak ay aking tinititigan. bawat sulok ng aking bintana ay basa sa ulan. at higit sa lahat ang aking mata’y nagmistulang bulag sa kanilang sariling luha…

Oo, ito nga ang aking kauna-unahang blog ko na filipino. Maaring nakakatawa ang aking paraan ng pananalita, ngunit ako y hindi sanay sa pagsusulat ng mga salitang may "slang" at lalo na magsulat ng filipinong may magaan at masayang tono. Ang nababasa niyo ngaun ay pilit lamang; may pakiramdam lang ako maging filipino ngaun at magsulat ng ganito.

Oo umuulan na naman, at alam niyo ba na wala akong magawa ngayon kaya ganito ako’y nagsasalitype sa filipino. Ang tanging hiling ko lang sa diyos ngayon eh kung bibigyan niya ako ng awa na sana ay kung sinuman ang makabasa nito ay alam ang aking pinaparating na mensahe.

Madalas talaga ang pakiramdam natin ay di sigurado at di alam kung saan ang paroroonan. May mga oras na ating may puso ay tumatahak sa ilaw ng landas at madalas naman ito ay dumaraan sa kadiliman. Para sa akin, sa aking buhay ang aking buhay ay naklugmok na sa kumunoy ng nasabing kadiliman, at walang tao ang nagdahas na sumubok na iligtas ako…

maaring sabihin niyo na iyon ay hindi possible….mayrong mga tao na sumubok na ako’y iligtas…ngunit…

sinubukan ba nila na abutin ang kamay ko? O nakatayo lang sila dun at dada nang dada ng mga salitang ang tanging ginagawa lamanag ay gawin akong bingi.

Ako ay nasa kadiliman. Ako ay kinukuha ng kadiliman. At balang araw ay magiging kadiliman ako…at tulad ng ulan na pumapatak ay para rin sa aking kabaliwan…

nawawala….patak bawat patak nawawala ang kabaliwan kong kabiyak.

This entry was posted on Wednesday, June 22nd, 2005 at 5:07 am and is filed under life. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.